Misha Bies Golas e Ataque Escampe: “Relatos Americanos”

  • Descripción
  • Comentarios

Relatos americanos é un universo estraño. Colaxes, textos e música narran unha viaxe por paisaxes agrarias e industriais onde todo funciona como a vida mesma: mal. Basta con pór un non onde antes había un si para que naza o desacougo. As imaxes dun fotógrafo estadounidense deformadas por Misha Bies Golas e as fabulosas experiencias nos escenarios do grupo Ataque Escampe serán o motor do caos. De fondo, o son retro-futurista do sintetizador modular Serge conduce a banda sonora desta road movie que comeza xa.

Relatos americanos é un libro, en edición limitada (300 exemplares), que combina 36 láminas con colaxes de Misha Bies Golas con outros tantos textos coas historias on the road do grupo Ataque Escampe. O proxecto vai acompañado por unha suite musical instrumental que se pode descargar en mp3 de alta calidade cun código que se facilita no libro.

Velaquí un pequeno adianto:
Barouta

BAROUTA

Chamounos Perico e dixo: que vos fai falta, un amplificador? Non, precisamos algunhas cousas máis. Vale, pois falade con Orlando. Era por unha boa causa: a recuperación dun monte veciñal. Tamén había orquestras e Orlando era o intermediario entre a comisión e as orquestras. Paseaba polo campo da festa con pantalóns de campá, camisa rosa e un colar no pescozo. Falamos con el. Díxonos que oquei a todo e adiou o problema até que foi demasiado tarde. Subimos a un palco de cemento, con centos de persoas mirando e un amplificador. Parecía un sketch cómico. Un insulto á historia dos espectáculos. Un filme de terror. Vimos o dente de ouro de Orlando que resplandecía na noite. Ría, como todos.

8 Laza copia

LAZA

Non veu ninguén ao concerto e ao día seguinte só pensabamos en cruzar a fronteira para ir comer o bacallau a Chaves. Pasamos pola peaxe electrónica da autoestrada sen pagar. Era ansiedade. Era fame. O sexo, as drogas e o rock’n’roll convertéranse nun prato de bacallau con mollo laranxa e patacas panadeiras. Tiramos sen querer unha botella de viño. A camareira dixo: não faz mal. Meses despois chegounos un aviso de multa internacional. É o perigo da era das máquinas.

5 A Pastoriza copia

A PASTORIZA

Os concertos acabaron e non había nada programado para despois. A rapazada enfiaba cara ás tendas de campaña. Puxemos un cedé de grandes éxitos da música italiana no reprodutor do coche. Todo o mundo veu onda nós e bailaron o “Mambo bacán”, o “Si è spento il sole” e o “Tu vuò fa’ l’americano”. Co “Mambo italiano” fixeron o limbo. Era fermoso e sórdido. Era mellor que tocar. O resto das cancións do disco eran lentas. Nós sabiamos que entre os cincuenta cedés sen etiqueta había un disco de rockabilly. “Do The Shake”. Procurámolo até a extenuación. Á xente brillábanlle os ollos na escuridade. Estabamos nerviosos. O cedé non aparecía. Chegou un gaiteiro e a rapazada marchou tras del como se fose o frautista de Hamelín. Volvemos pinchar o “Mambo italiano” e fixemos o limbo nós sós. Era fermoso, pero menos.

 

BRIÓN

Era pola mañá. Estreabamos un artefacto musical que debía substituír a batería. Tocabamos nun deses palcos da música octogonais para os adolescentes dun instituto. Roi esquecera as baquetas. Non había tempo de ir por elas e tivo que arrincar dúas pólas dun carballo. Tocou o artefacto coas pólas do carballo e o artefacto soou como se as pólas fosen baquetas. Os adolescentes non prestaban atención. Pensaban en como lles cambiaba o corpo, en redes sociais. Nós sorriamos coas nosas pólas de carballo. Sorriamos como papá e mamá. Despois os profesores convidáronnos a unhas cañas e de tapa puxeron uns callos que eran case todo garavanzos.

Catoira

CATOIRA

Miguel fora durmir ao coche e os demais estabamos bébedos. Cando acordou chamounos: non encontraba as chaves, as putas chaves, e era moi estraño estando el dentro do coche. Tivemos que procuralas con el. Era agosto e os asentos estaban quentes como a nosa alma condenada. Inspeccionamos o coche a conciencia, obrigámolo a mirar en todos os petos, baixamos por un terraplén no que el mexara a noite anterior e procuramos as chaves por entre uns xuncos, pero non había máis ca iso: xuncos. Despois as chaves tíñaas un xeadeiro. O xeadeiro non tiña unha explicación. Dixo que de todos os xeitos nos estaba devolvendo as chaves. Que podiamos dicir. Estabamos cansos. No camiño de volta iamos en silencio. Comezou a chover e foi chovendo máis e máis. Era agosto. Soou “Blue Velvet” e deunos igual. O limpaparabrisas varría a música e varría detrás a nosa xuventude

Anceu

ANCEU

1 – Alguén chamou por teléfono e apareceu unha ambulancia para recoller unha muller que acababa de sufrir un infarto. Unhas horas antes chegaramos a Anceu. Fóra dun teleclube. Sen casas, sen beirarrúas. Eran as sete da tarde. Lois ficara no coche lendo as últimas páxinas dunha novela. Case non había luz. Chovía.

2 – Seguía chovendo. A comisión convidounos a comer churrasco dentro do teleclube. Carne, viño, café e despois a muller no chan e todos arredor. Non se podía tocar chovendo, dixeran, e seguía chovendo. Cando chegou a ambulancia decidimos regresar. Lois durmía no coche coa novela de almofada. Uns quilómetros despois tivemos que parar nunha estrada secundaria no medio da noite para que mexase e estirase as pernas. Mexou. Estirou as pernas. Era sábado. Aínda restaba un longo camiño por diante.

6 Vilalba copia

VILALBA

Preguntámoslle ao dono do local onde se podía comer algo antes do concerto. Aquí mesmo, dixo. Preguntámoslle o que tiña. Non volo digo, dixo. Puxemos cara de póquer. É unha sorpresa, dixo. Nese momento o home tiña a mandíbula desencaixada e os ollos estrábicos. É unha sorpresa, repetiu. Riu como un maníaco. Riu como se a sorpresa fose ser carne humana. Fomos comer bocadillos noutro bar. As rúas de Vilalba eran demasiado estreitas. De regreso había sobre a barra unha enorme fonte de raxo, frío e triste, que ninguén comeu. Tocamos como con medo.

Ferrol

FERROL

Foi a primeira vez que saímos na televisión. O Teatro Jofre estaba cheo. Era unha gala en homenaxe a Andrés Dobarro. Prime time da Televisión de Galicia. Decidiramos levar pantalóns azuis de obreiro en solidariedade cos traballadores do metal que estaban en folga. Convidaramos a un colega músico para que nos botase unha man. No camerino puña Hasta que escampe e había licores e froitas. Repasamos unha vez o tema. Era fácil. Tan fácil que durante dúas horas tocamos cancións da Velvet. Tamén “Es por ti” de Cómplices, que estaban no camerino do lado. Sentiámonos importantes. 22:00 horas. O presentador anunciounos. O rexedor fixo o xesto de comezar a tocar. O colega músico preguntou disimuladamente cales eran os acordes. Regresamos ao camerino. Ninguén reparara nos pantalóns. Seguro que habería máis oportunidades de saír na tele no futuro.

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!